آموزش Azure Virtual Network (VNet): طراحی شبکه در فضای ابری

همان‌طور که یک شبکه‌ی فیزیکی نیاز به روتر و سوییچ دارد، هر زیرساخت Azure هم روی یک شبکه‌ی مجازی — Virtual Network یا به‌اختصار VNet — بنا می‌شود. این آموزش مفاهیم پایه‌ی VNet را قدم‌به‌قدم پوشش می‌دهد.

VNet دقیقاً چه نقشی دارد؟
VNet یک شبکه‌ی ایزوله‌ی خصوصی داخل Azure است که منابعی مثل Virtual Machineها، دیتابیس‌ها، و سرویس‌های دیگر در داخل آن با هم ارتباط برقرار می‌کنند — دقیقاً مثل یک شبکه‌ی داخلی شرکت، با این تفاوت که کاملاً نرم‌افزاری و در دیتاسنتر مایکروسافت میزبانی می‌شود.

قدم اول: ساخت یک VNet و تعیین آدرس‌دهی
هنگام ساخت VNet، باید یک محدوده‌ی آدرس IP به فرمت CIDR مشخص کنید (مثلاً 10.0.0.0/16) — همان مفهوم Subnetting که در دوره‌های پایه‌ی شبکه آموزش داده می‌شود، فقط این‌بار برای یک محیط ابری.

قدم دوم: تقسیم به Subnet
یک VNet به‌تنهایی معمولاً استفاده نمی‌شود؛ به Subnetهای کوچک‌تر تقسیم می‌شود — مثلاً یک Subnet برای سرورهای وب و یک Subnet جدا برای دیتابیس. این تفکیک، هم مدیریت را ساده‌تر می‌کند و هم پایه‌ی اعمال قوانین امنیتی مجزا برای هر لایه است.

قدم سوم: اتصال یک Virtual Machine به VNet
هنگام ساخت یک VM در Azure، باید مشخص کنید داخل کدام VNet و کدام Subnet قرار بگیرد. این دقیقاً معادل وصل‌کردن یک سرور فیزیکی به یک پورت خاص روی سوییچ است.

قدم چهارم: Network Security Group (NSG)
NSG مجموعه‌ای از قوانین Allow/Deny است که ترافیک ورودی و خروجی یک Subnet یا یک کارت شبکه را کنترل می‌کند — از نظر مفهومی دقیقاً معادل Access Control List (ACL) که روی روتر و سوییچ‌های سیسکو تنظیم می‌شود.

قدم پنجم: VNet Peering
اگر دو VNet جدا (مثلاً برای دو پروژه‌ی مختلف) نیاز به ارتباط مستقیم با هم داشته باشند، به‌جای عبور ترافیک از اینترنت عمومی، می‌توان با VNet Peering آن‌ها را مستقیماً و به‌صورت خصوصی به هم وصل کرد.

قدم ششم: مقایسه با شبکه‌ی سنتی
هرچه در VNet انجام می‌شود — آدرس‌دهی، Subnetting، کنترل دسترسی — دقیقاً همان مفاهیمی است که در دوره‌های CCNA و MCSA یاد گرفته می‌شود؛ تفاوت اصلی این است که به‌جای کابل و تجهیزات فیزیکی، همه‌چیز از طریق پرتال یا کد تعریف می‌شود.

جمع‌بندی
VNet پلی است بین دانش شبکه‌ی سنتی که قبلاً یاد گرفته‌اید و دنیای Cloud — همان دانشی که این مسیر را برای مهندسان شبکه، به‌جای یک شروع از صفر، به یک قدم طبیعی بعدی تبدیل می‌کند.